https://kumihiroi.com kumihiroi Sat, 04 Apr 2026 12:11:38 +0000 https://kumihiroi.com en https://kumihiroi.com/Home-Image-Scroll Wed, 18 Aug 2021 13:10:32 +0000 kumihiroi https://kumihiroi.com/Home-Image-Scroll <img width="3840" height="2160" width_o="3840" height_o="2160" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/55f8993af0e0584fe0afc1d7b681a967d30ce31237937dc27473a59e1949b62b/ITADORI_Remedy.jpg" data-mid="246845843" border="0" src="https://freight.cargo.site/w/1000/i/55f8993af0e0584fe0afc1d7b681a967d30ce31237937dc27473a59e1949b62b/ITADORI_Remedy.jpg" />ITADORI Remedy <img width="5076" height="3384" width_o="5076" height_o="3384" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/20b07187525fff9d0a032aabf8a31a8628d811060da268a68103198b329a5bd8/00_overview_01.jpg" data-mid="218840606" border="0" src="https://freight.cargo.site/w/1000/i/20b07187525fff9d0a032aabf8a31a8628d811060da268a68103198b329a5bd8/00_overview_01.jpg" /> Tulip Mania II – installation view <img width="1500" height="800" width_o="1500" height_o="800" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/358c69da07b6e02dc3584e84ce5f5544b5499acc31ad76902d29295f660eedf8/zone2source_inside.png" data-mid="211330992" border="0" src="https://freight.cargo.site/w/1000/i/358c69da07b6e02dc3584e84ce5f5544b5499acc31ad76902d29295f660eedf8/zone2source_inside.png" /> Tulip Mania II&nbsp; <img width="1500" height="1000" width_o="1500" height_o="1000" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/9130c0ff1c31f258de2f142643da3656fa1e2441aa109380f13adea7b182a476/TulipMania_kumihiroi28.jpg" data-mid="167839816" border="0" src="https://freight.cargo.site/w/1000/i/9130c0ff1c31f258de2f142643da3656fa1e2441aa109380f13adea7b182a476/TulipMania_kumihiroi28.jpg" />Tulip Mania – installation view <img width="6250" height="4167" width_o="6250" height_o="4167" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/689a421d73f4e7635551c0468b8346d59f423af5796e11503e49b0e28c8c8cab/TulipMania_Kumihiroi.jpg" data-mid="156774615" border="0" src="https://freight.cargo.site/w/1000/i/689a421d73f4e7635551c0468b8346d59f423af5796e11503e49b0e28c8c8cab/TulipMania_Kumihiroi.jpg" />Tulip Mania –&nbsp;Nederlands <img width="2088" height="1392" width_o="2088" height_o="1392" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/ca3849f336f6231b09f873186fe1ace42c727a91c7a17aeefc6da4f4075ccf4b/DSC_0826_web.jpg" data-mid="213654612" border="0" src="https://freight.cargo.site/w/1000/i/ca3849f336f6231b09f873186fe1ace42c727a91c7a17aeefc6da4f4075ccf4b/DSC_0826_web.jpg" /> Water is free <img width="6720" height="4480" width_o="6720" height_o="4480" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/553d48d7bfdbcdee031b8a0031a2cd7097afd9a93f23961e99be7add6a817f59/8_Matsuda_441d.jpg" data-mid="116862080" border="0" src="https://freight.cargo.site/w/1000/i/553d48d7bfdbcdee031b8a0031a2cd7097afd9a93f23961e99be7add6a817f59/8_Matsuda_441d.jpg" /> Parel Silhouet – Nederlands <img width="2161" height="1565" width_o="2161" height_o="1565" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/e81d7abc860ef2db6123ed5c3424d292488e45f92beca4301adfd8c36b26dc87/Silhouet_Parel_183x265_DEF_web_05.jpg" data-mid="116853466" border="0" src="https://freight.cargo.site/w/1000/i/e81d7abc860ef2db6123ed5c3424d292488e45f92beca4301adfd8c36b26dc87/Silhouet_Parel_183x265_DEF_web_05.jpg" />Parel Silhouet – Japanese <img width="1000" height="666" width_o="1000" height_o="666" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/4bf0e1c9add811c87a33e05ad3aa35539cefae02885b49b7a9f6924daccd5990/Remodeling_Shiseido_website_L_01.jpg" data-mid="117195038" border="0" src="https://freight.cargo.site/w/1000/i/4bf0e1c9add811c87a33e05ad3aa35539cefae02885b49b7a9f6924daccd5990/Remodeling_Shiseido_website_L_01.jpg" />Remodeling Shiseido Gallery Edition <img width="5100" height="3400" width_o="5100" height_o="3400" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/73c3e7ca951388bab909a4a23dc869ac5e736ba450a7d843aa2c456d9385fa98/_KNK8909.jpg" data-mid="156795205" border="0" src="https://freight.cargo.site/w/1000/i/73c3e7ca951388bab909a4a23dc869ac5e736ba450a7d843aa2c456d9385fa98/_KNK8909.jpg" /> Remodeling&nbsp;– installation view <img width="3000" height="2000" width_o="3000" height_o="2000" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/2fc2453e60c346954bda3ebd972b042315745a1221861929a4563b4cd14c3c3d/Kumi_Hiroi_Remodeling.jpg" data-mid="117195328" border="0" src="https://freight.cargo.site/w/1000/i/2fc2453e60c346954bda3ebd972b042315745a1221861929a4563b4cd14c3c3d/Kumi_Hiroi_Remodeling.jpg" /> Remodeling <img width="3000" height="2000" width_o="3000" height_o="2000" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/0be677efe4321d7cb6c0e787e0e76a102b06d313ffcbadc039fe88a1dbe5f2d6/Pingpong_PR_screen1.jpg" data-mid="116853715" border="0" src="https://freight.cargo.site/w/1000/i/0be677efe4321d7cb6c0e787e0e76a102b06d313ffcbadc039fe88a1dbe5f2d6/Pingpong_PR_screen1.jpg" />Ping Pong https://kumihiroi.com/publication Tue, 14 Jun 2022 11:44:18 +0000 kumihiroi https://kumihiroi.com/publication <img width="1250" height="833" width_o="1250" height_o="833" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/e28dfce65b4c7b1b2dcab0002cec8bed1c76a62f9bfc1a40b9d7de723442293d/IMG-6807_web.jpg" data-mid="157010488" border="0" src="https://freight.cargo.site/w/1000/i/e28dfce65b4c7b1b2dcab0002cec8bed1c76a62f9bfc1a40b9d7de723442293d/IMG-6807_web.jpg" /> Someone is always watching&nbsp;Text in Japanese, 1870 yen&nbsp; www.akishobo.com<img width="1250" height="833" width_o="1250" height_o="833" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/b9c1f0d08f642f48d10c9be1774342f0a94574b0c3b3c576e8a6ec4e3366cbba/Shiseido_catalog_web.jpg" data-mid="159261505" border="0" src="https://freight.cargo.site/w/1000/i/b9c1f0d08f642f48d10c9be1774342f0a94574b0c3b3c576e8a6ec4e3366cbba/Shiseido_catalog_web.jpg" /> Anneke Hymmen ＆ Kumi Hiroi, Tokuko Ushioda, Mari Katayama, Maiko Haruki, Mayumi Hosokura, and Your PerspectivesText in English and Japanese&nbsp;published by Shiseido Co., Ltd.<img width="1250" height="833" width_o="1250" height_o="833" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/60e506de95d99a5211b109e48979443016eea752c6d92b95ae2bbf13dd389221/Remodeling_publicaiton.jpg" data-mid="145389058" border="0" src="https://freight.cargo.site/w/1000/i/60e506de95d99a5211b109e48979443016eea752c6d92b95ae2bbf13dd389221/Remodeling_publicaiton.jpg" />RemodelingText in English, Dutch and Japanese, 35 euroDistributed through Idea Books. Please contact www.ideabooks.nl Special thanks to&nbsp;IGEPA Nederland https://kumihiroi.com/ITADORI-Remedy Sat, 04 Apr 2026 12:11:38 +0000 kumihiroi https://kumihiroi.com/ITADORI-Remedy ITADORI Remedy 2026 Japanese knotweed, introduced to Europe in the 19th century by Philipp Franz von Siebold, is now widely despised for its aggressive spread and is heavily targeted for removal in places like the Netherlands. In Japan, however, it is known as ITADORI—ITA meaning pain and DORI&nbsp;meaning remove—traditionally used for pain relief and appreciated as a seasonal food, coexisting more naturally within the ecosystem.ITADORI Remedy consists of four monologue-style advertisements performed by a Japanese woman, addressing forms of pain such as overwork, intra-Asian prejudice, and mixed-race identity. The fourth advertisement uses behind-the-scenes documentary footage from the first three, exposing the complexity of how judgments are formed, and—through the fictional metaphor of “ITADORI Cream”—questions how society defines judgment, suffering, and relief. &nbsp;Concept, Research and Development: Kumi Hiroi&nbsp; Curator:&nbsp;Alice Smit (Zone2Source) Actress:Yuki Homma, Camera and Sound Recording: Yoshiya Hirayama, Sound and Music advise: Bram Kneest&nbsp;Special thanks to: Natsuko Kageyama, ROY, Mayu-chan,&nbsp;C.J. (Chris) van Dijk, Scientist, Plant and Environment at Wageningen Plant Research and Teams at Zone2Source ITADORI Remedy ver. 1:&nbsp;Drawing the Heat Out&nbsp;(03’00) ITADORI Remedy ver. 2: Pain moves like that&nbsp;(03’03) ITADORI Remedy ver. 3: Staying multiple, without apologizing&nbsp;(02’55) ITADORI Remedy making-of: Interview with the actress Yuki Homma (02’18) https://kumihiroi.com/Tulip-Mania-II Wed, 18 Aug 2021 13:10:37 +0000 kumihiroi https://kumihiroi.com/Tulip-Mania-II Tulip Mania II 2022 – We are attracted by the beauty of flowers. Although, it remains to be seen if the beauty and emotions of those flowers justifies the environmental issues they cause or the issues brought by the global economic system in which we live? Tulip Mania II consists of video works and glass sculptures about tulip bulbs production and labour referring to a speech by an economist Dr. Milton Friedman and to a text by Dr. Leonard E. Read. She uses video footage that she has documented in the Netherlands and Poland. The work shows that neoliberalism and market fundamentalism are deeply rooted in our lives. This aspect can also be seen in the field of organic cultivation of bulbs. The work is supported by seasonal workers from Poland and the demand for expensive organic bulbs accounts for only 0,22% of the bulb market. Along with this fact, the work suggests that organic bulb cultivation is not established solely on the basis of human collaboration and trade, but in the context of human-ecological relations.&nbsp; In summer 2024,&nbsp;Hiroi worked as a live-in worker on organic bulb farms in the Netherlands, along with seasonal workers from Poland, conducting field research to learn about their work and working conditions.&gt; Link to her research blog &nbsp;Concept, Research and Development: Kumi Hiroi&nbsp;Galsswork development: Gert Bullee (Glaslab) Curator Alice Smit (Zone2Source)&nbsp;Supported by the Creative Europe Programme of the European Union, AFK (Amsterdam Fund for the Arts), Mondriaan Fund&nbsp;Special thanks to: Huiberts biologische bloembollen, Brygida Kalus, Kinga and Mateusz Maślanka, Natalia Nowachi (Nowacki Tulip), Lia Gieling, Karin Astrid Siegmann (Erasmus Universiteit Rotterdam), Maciej Kaarwowski (FNV), Free To Choose Network, Mirka Chojecki-Nuckowska, Paolo Di Lonardo &amp; Giulia Bongiorno (Wageningen University &amp; Research), Koki Toyota &amp; Risako Kato (Tokyo University of Agriculture and Technology), Teams at Zone2Source I, Tulip&nbsp;(10’00) Research #1 Labour and Collaboration (2’34) Research #2 Bokashi&nbsp;(3’31) Research #3 Seasonal Worker&nbsp;(5’52) Research #4 Tulip Bouquet Production&nbsp;(5’36) Research #5 Labour and Collaboration&nbsp;(3’29) https://kumihiroi.com/waterisfree Tue, 21 May 2024 15:29:04 +0000 kumihiroi https://kumihiroi.com/waterisfree Water is free 2024 – "Water is Free” began in Scuol Tarasp, Canton Graubünden, Switzerland during her Artist-in-residence in the&nbsp;Fundazium Nairs. Through her video installation, Hiroi asks whether begging is a human right while access to safe water is recognized as a human right.Bathing and drinking treatments are among the oldest known healing practices in Switzerland. Taking advantage of the abundant mineral water that flows from the mountains, many public spaces are equipped with numerous fountains where people can drink mineral water for free.Inspired by the way the hand held out as one drinks water from a fountain resembles the movement of a beggar raising money, Hiroi became interested in the fact that water is free to drink in Switzerland, even though begging is not free. Begging is prohibited in many Swiss cantons, and the law allows for fines of 50 to 100 Swiss francs for begging. Those convicted of organizing a begging network risk fines of up to 2,000 Swiss francs. Concept, Research and Development: Kumi Hiroi Special thanks to Trix Brechbühl,&nbsp;Patrizia Maio, Clifford E. Bruckmann (Fundaziun Nairs), Ursina Trautman (Graubünden Department of Justice, Security and Health),&nbsp;<img width="3000" height="2000" width_o="3000" height_o="2000" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/970bd4e745c28c0a619c702cc3cae80f72151a9def038913084d25e18a82c92a/water-is-free-_Kumihiroi20003000-website.jpg" data-mid="211677578" border="0" src="https://freight.cargo.site/w/1000/i/970bd4e745c28c0a619c702cc3cae80f72151a9def038913084d25e18a82c92a/water-is-free-_Kumihiroi20003000-website.jpg" /> <img width="6250" height="4167" width_o="6250" height_o="4167" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/b87b5bfacfa703def729beca8ea61f4974a3276f5de96a7898b14ec200918fa9/water-is-free-_Kumihiroi20003000-website6.jpg" data-mid="213506258" border="0" src="https://freight.cargo.site/w/1000/i/b87b5bfacfa703def729beca8ea61f4974a3276f5de96a7898b14ec200918fa9/water-is-free-_Kumihiroi20003000-website6.jpg" /> <img width="2088" height="1392" width_o="2088" height_o="1392" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/09194a24585f22e8dc4835e2126bad9b2ae7a5736cf337399efbfdd21616f5e0/DSC_0833_F.jpg" data-mid="213503302" border="0" src="https://freight.cargo.site/w/1000/i/09194a24585f22e8dc4835e2126bad9b2ae7a5736cf337399efbfdd21616f5e0/DSC_0833_F.jpg" /> <img width="2088" height="1392" width_o="2088" height_o="1392" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/db219edb833361e1e2ae72f0978755a31fc6b2d55469b5f8a06f5c53e4453e5e/DSC_0837_F.jpg" data-mid="213503754" border="0" src="https://freight.cargo.site/w/1000/i/db219edb833361e1e2ae72f0978755a31fc6b2d55469b5f8a06f5c53e4453e5e/DSC_0837_F.jpg" /><img width="3000" height="2000" width_o="3000" height_o="2000" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/807b0235ce72effe39b1071bbc3f53de76df94d6245727c07bbe76050d6c1318/water-is-free-_Kumihiroi20003000-website4.jpg" data-mid="211677620" border="0" src="https://freight.cargo.site/w/1000/i/807b0235ce72effe39b1071bbc3f53de76df94d6245727c07bbe76050d6c1318/water-is-free-_Kumihiroi20003000-website4.jpg" /> <img width="3000" height="2000" width_o="3000" height_o="2000" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/134fa4a44490e7bd7db3af1496c321180a1277eaa1a68bf66baa07fedd85fb75/water-is-free-_Kumihiroi20003000-website2.jpg" data-mid="211677613" border="0" src="https://freight.cargo.site/w/1000/i/134fa4a44490e7bd7db3af1496c321180a1277eaa1a68bf66baa07fedd85fb75/water-is-free-_Kumihiroi20003000-website2.jpg" /> <img width="2480" height="1754" width_o="2480" height_o="1754" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/03792c5153df68366aca0e9cc9f2eaed283db1cabed666a2ffbbc1db546821f3/sculpture_drawings.jpg" data-mid="213644180" border="0" src="https://freight.cargo.site/w/1000/i/03792c5153df68366aca0e9cc9f2eaed283db1cabed666a2ffbbc1db546821f3/sculpture_drawings.jpg" /> https://kumihiroi.com/Veronica-persica-balloon Thu, 14 Sep 2023 17:14:28 +0000 kumihiroi https://kumihiroi.com/Veronica-persica-balloon Veronica Persica Balloon 2024 – Veronica Persica Balloon is a short video that explores the impact of war through two interconnected lenses: the manipulation of young girls during World War II and the mutation of nature caused by nuclear fallout. The video contrasts the story of Fu-Go balloon bombs—assembled by female students as part of Japan’s wartime labor—with the genetic mutation of the veronica persica flower near Hiroshima, studied by scientists after the atomic bombing. Though these findings revealed increased mutation rates near the hypocentre, the research was suppressed internationally to preserve postwar political narratives. Guided by the questions, "How do national manipulation and cultural mutation sustain war?" and "How does warfare-induced genetic mutation affect future generations?", Hiroi invites viewers to reflect on the long-term, often hidden consequences of conflict—on both people and the environment. Concept, Research and Development: Kumi Hiroi Sound:&nbsp;Bram Kniest&nbsp; Curator: Natalia Sudova&nbsp;Special thanks to Kaori Iida (Research Center for Integrative Evolutionary Science, The Graduate University for Advanced Studies, SOKENDAI), Yuriko Tsukamoto (The defunct Imperial Japanese Army Noborito Laboratory Museum for Education in Peace), Arirang Bunko,&nbsp;Harold M. Agnew miscellaneous papers, (Hoover Institution Library &amp; Archives).&nbsp; https://kumihiroi.com/temperature-difference Thu, 14 Sep 2023 18:35:00 +0000 kumihiroi https://kumihiroi.com/temperature-difference Temperature difference 2023 – Temperature difference is a collaborative project together with a scientist as a part of Fundamentalz. Toshiaki Ichinose is a senior research scientist at National Institute for Environmental Studies in Japan. Hiroi and Ichinose seek various future scenarios related to climate changes from an art and science perspective. Participants of Fundamentalz 2023 have public talks, lectures and exhibitions through 2023 and 2024. In 1990, Ichinose and his team published the future scenario research at UNESCO, aiming to predict what would happen in 2005, 2010, 2020, 2030 and 2050. Based on the point of present, he has verified what had happened. Hiroi wrote a science fiction short story reflecting on the present from the perspective of the year 2100, focusing on the disparity in people's attitudes toward environmental issues. Concept, Research and Development: Kumi Hiroi and Toshiaki Ichinose&nbsp;Supported by: Fundamentalz Project Management Asako Hasegawa&nbsp; AUGUST 1, 2020, 6:00 AM Sunlight filters through the curtains, casting dappled patterns on the floor. I recently heard somewhere that "komorebi" is a uniquely Japanese word. There doesn't seem to be an equivalent English word for it; it's described as "the sunlight filtering through the leaves of trees." Expressing nonexsistent words is quite a challenge. Even though I can imagine the feeling of komorebi, articulating it is somewhat difficult. If only there were a single word to convey that sense of space, with leaves gently swaying, light streaming through gaps, and light and shadow dancing together as if sharing a secret joke. Thin orange light filters through the cotton curtains. Through them, I gaze vaguely at the shadows of leaves. I have a meeting this morning and a lecture to give in the afternoon. I must hurry. Today's temperature isn't particularly high. It should be quite pleasant. I slide my feets out from under the orange bed sheets and walk to the kitchen. I pour orange milk into an orange cup and gulp it down. I notice there’s no cereal left for breakfast. Everything around me today is orange. I've been surrounded by it since birth, so I've grown accustomed to it. Orange plates, orange socks, orange toothpaste. Technically, my surroundings are always orange, but the shade changes daily. There's a gradient of colors, from deep purple to purple-tinged pink, red, orange, and yellowish hues. The warmer it gets, the more yellow it becomes, and the cooler it gets, the more purple. Even if I occasionally have the opportunity to explain this, I doubt anyone truly understands the sensation precisely, much like the word "komorebi." But it’s true: I can see temperature with my eyes. AUGUST 1, 2100, 10:00 AM She switched on the studio lights and glanced at the plants through the window. She had recently rearranged her workspace so she could directly face the greenery. Through the partially frosted glass, the plants seemed to gaze back at her. From her vantage point, she could see a vague greenish hue up to eye level, and above, distinctly overlapping leaves. There were leaves with dark serrated edges, light green round ones, and some stretching straight upward. For a moment, she stared at the green contours and muttered something about the supposed benefits for the eyes. Her body felt sluggish from the suffocating heat of successive days. Had the temperature risen again? She was tired of the temperature difference between indoors and outdoors. Today, she wanted to finish the script... As she went to check the score, she looked at the figures before her. The small joy she felt from looking at the greenery burst like a balloon. 45.1. The available energy points were displayed in holography... It would likely be impossible to finish this script by the end of the month with these points. It had been three months since she received a message from a respected director asking her to write a script on the theme of "the invisible." Until last week, her points had been fine. Had giving in to meat last week affected her points? Or was it overworking, overproduction? In a moment, she reflected on her actions from last week. In her country, the daily points available to individuals were determined based on their social contribution. Everyone was allocated a minimum number of points to sustain a basic life. However, what exactly constituted the absolute minimum was not clear. Many people, including herself, were dissatisfied with this system, but they accepted it as a fact of life since birth. She respected her parents who had spent many points to bring her into the world through this points system. Many people didn't even have the right to have children. It was all to reduce the world population. She stared resentfully at the score. The green outside the window basked in the dizzying sunlight. AUGUST 1, 2020, 3:00 PM&nbsp; "Mom, do you think it's better not to tell others that I see colors in temperatures?" This was a question I often asked my mother as a child. Usually, my mother didn't give a direct answer to this question, but she listened carefully to me. She would say it was up to me to decide, depending on the time, place, and person.&nbsp; When I have to explain my vision to people, I summarize it as a kind of color blindness where I see colors associated with temperatures. Since the average human body temperature is around 37 degrees Celsius, it appears orange to me. If someone is in a cold place and, for example, not wearing gloves in the snow, their hands would be about 20°C, making them appear bluish-purple. By using the words 'color blindness' or 'color weakness,' people seem to understand my explanation. A friend of mine nodded approvingly and said, "So that's why your sense of fashion is so original." When I talk about seeing temperatures, people often ask if I can also see the movement of the wind, wondering if temperature and wind direction are correlated. Although wind doesn't have a color, I visually perceive the temperature changes it brings. For example, when I stand in front of a fan on a humid summer day, I feel the heat being drawn away by the wind. The skin temperature gradually decreases in a gradient of orange, red, and blue.&nbsp; There are things in the world that people want to see and things they don't want to see. Usually, things people don't want to see can be intentionally avoided. However, due to my perceptual ability, there are things I see even when I don't want to. When my grandmother drowned and died when I was a child, I was stunned as she turned blue. By the time we rushed to the scene, it was too late, and she slowly turned deep purple before our eyes. My heartbeat echoed with that purple color, and I thought my eyes would burst from the impending color and emotion, so I closed them. AUGUST 1, 2100, 5:00 PM A light rain began to fall, but she didn't even notice. Perhaps her focus on the script intensified due to the limited energy points. Today's weather forecast hadn't predicted rain, and it would likely stop soon anyway. Tiny droplets clung to the surface of the window glass, trembling as they slowly trickled down. --- Friend: "You studied physics at university, right?" Meteorologist: "I studied physics at university, and meteorology in graduate school." Friend: "Do you get angry phone calls when the weather forecast is wrong? Sounds stressful." Meteorologist: "Forecasts are forecasts, so they're not always accurate. I think it requires not only being able to logically understand the essence based on physical laws but also some flexibility in perception. There isn't always a definitive answer."&nbsp; --- She tries to recite the meteorologist's lines from the script aloud. After work, the meteorologist meets an old friend from university, and they talk about their recent lives while having drinks at a nearby izakaya near the station. The setting is in the 2020s, 80 years before the present, in a world before human attitudes toward the environment became visible and were implemented in society as they are today. They led a life without the constraints of environmental aspects as seen in our reality. They went where they wanted, ate what they liked, and bought what they wanted. Although not as serious as now, heavy rains and floods due to global warming were common. However, they see environmental protests and demonstrations on TV as something that happens in "other countries."&nbsp; --- Meteorologist: "Do you remember the heavy rainfall in Hokkaido?" Friend: "Hmm, when was that? About 20 years ago? It was a record-breaking downpour in Sapporo, right? Record-breaking... I've heard that a lot lately." Meteorologist: "My grandmother passed away during that short but intense rainfall. The time from the Toyo River dike collapse to the flooding of the city was shorter than expected. The delayed warnings also contributed to the extensive damage. That's what sparked my interest in this field." Friend: "I see..."&nbsp; --- "It's almost time to stop working, or else the score will decrease," she calls out to her assistant. "Right, let's change the lighting to a relaxing color to improve your mood," the assistant replies, and the light shifts to a warm orange hue as the curtains close. AUGUST 1, 2020, 10:00 PM&nbsp; It seems I forgot to close the curtains when I left the house. I turn on the lights in the room and notice it. I pour sparkling water from the fridge into a glass and drink it in one gulp. Despite having a few drinks tonight, my head feels oddly clear. Being with old university friends makes me realize how much I and the environment around me have changed. Through many repeated choices, I find myself far from where I started. I pour myself another glass of water. The student I once was is now the person responsible for giving public lectures.&nbsp; As a meteorologist, I am sometimes asked to give lectures on the impact of global warming. Usually, it's the local government that asks me as a specialist to address citizens' concerns. It's a civic lecture of about two hours. I explain the extreme climate changes, the rise in sea levels, and the ecological consequences caused by global warming, resulting from the increase in greenhouse gases in the atmosphere due to activities such as burning fossil fuels and deforestation. Additionally, I introduce adaptation measures to global warming, such as urban planning and housing tailored to the climatic conditions of the local environment, and disaster management for events such as typhoons.&nbsp; There are always lively discussions afterward, but I must honestly say that I don't believe a majority of citizens engage in such activities. The participants are usually affluent individuals who have the luxury of time. Can people busy with their own affairs pay attention to the slow but steady progress of global warming and the worldwide climate changes? Despite incidents such as cases of heat stress leading to hospitalization and natural disasters like typhoons close to home, surprisingly little connection is made to the human-caused climate crisis. One day, it dawns on me how far we have come. AUGUST 1, 2100, 11:00 PM&nbsp; She closes her eyes and reflects on the meteorologist. He intuitively perceives temperature visually. As a result, he experiences the changing of seasons more deeply. He finds the world beautiful. However, many people perceive the world he sees as clouded by color filters. He doesn't worry about it. He can imagine and enjoy a world that he himself cannot visually perceive. Yet, he also feels anxious. Although he has been accustomed to visually perceiving temperature differences in real-time since childhood, it still evokes stress. He feels alienated by seeing something while others pretend it doesn't exist.&nbsp; Why don't people try to see the invisible? Does the invisible not exist? That couldn't be true. Even though her assistant, who changed the light in the room to soft light, is invisible to the eye, she can still hear her voice. She exists somewhere, connected to her. In the present of 2100, weather forecasts are her voice. All weather information is analyzed by artificial intelligence, optimized in collaboration with demographic and economic data, and relayed to her. But recently, she saw news about human meteorologists bringing forth unique, interesting ideas. And those ideas didn't come from the usual artificial intelligence. If this wasn't fake news, it was certainly thought-provoking. Then you could market human intelligence as 'superior.' It made her dizzy. She closes her eyes again and imagines the world as the meteorologist sees it. A gradient of yellow, orange, red, blue, and purple. https://kumihiroi.com/temperature-difference-jp Wed, 01 May 2024 10:27:25 +0000 kumihiroi https://kumihiroi.com/temperature-difference-jp Temperature difference 2023 – Temperature difference is a collaborative project together with a scientist as a part of Fundamentalz. Toshiaki Ichinose is a senior research scientist at National Institute for Environmental Studies in Japan. Hiroi and Ichinose seek various future scenarios related to climate changes from an art and science perspective. Participants of Fundamentalz 2023 have public talks, lectures and exhibitions through 2023 and 2024. In 1990, Ichinose and his team published the future scenario research at UNESCO, aiming to predict what would happen in 2005, 2010, 2020, 2030 and 2050. Based on the point of present, he has verified what had happened. Hiroi wrote a science fiction short story reflecting on the present from the perspective of the year 2100, focusing on the disparity in people's attitudes toward environmental issues. Concept, Research and Development: Kumi Hiroi and Toshiaki Ichinose&nbsp;Supported by: Fundamentalz Project Management Asako Hasegawa&nbsp; 温度差 2020年8月1日　6：00 カーテン越しに木漏れ日が入ってくる。木漏れ日という言葉は日本独自の言葉ということを最近どこかで聞いた。木漏れ日という英単語はなくて、「森林などの木立ちから太陽の日差しが漏れる光景のこと」という説明になるようだ。存在しない単語を表現するのはなかなか難しい。木漏れ日といっても、その感じを思い浮かべることはできても、説明しようとするとどこか言葉が足りない。あの空間の空気感、葉っぱがすこし揺れて、隙間からランダムに光が注いで、光と影がクスクスと笑っているようなあの感じを一言で共有できたら良いのに。&nbsp; 木綿の薄いカーテンを通して入ってくる薄いオレンジ色の光。カーテン越しに葉っぱの形影をぼんやりと見つめる。今日は朝からミーティングがあるし、午後からは講義も頼まれている。急がないと。今日の気温はそれほど高くない。きっと過ごしやすいのだろう。 オレンジ色のベッドシーツから起き上がり、キッチンまで向かう。オレンジ色のコップにオレンジ色の牛乳を入れてごくっと飲み干す。朝食用のシリアルが切れていることに気が付いた。 今日の僕の周りは全てオレンジ色だ。生まれた時からだから、もう慣れてしまった。オレンジ色の皿、オレンジ色の靴下、オレンジ色の歯磨き粉。正確に言えば、今の僕の周りはオレンジ色で、色は毎日変わる。色にもグラデーションがあって、濃い紫のような色から、紫がかったピンク、赤、オレンジ、黄色っぽくなる。温度が高いほど黄色になり低いほど紫色になる。そのことをたまに説明する機会があっても、説明を聞く相手が、正確にその感じをわかっているとは思えない。「木漏れ日」の単語のようなものかもしれない。僕の目には温度が見えることは。 2100年8月1日　10：00 彼女は、スタジオの電源を入れながら窓越しの植物に目を向けた。緑色を真向かいに見ながら仕事ができるよう、仕事机の位置を最近変えた。目隠し用のフィルムが一部貼られたガラス窓の向こうからは、植物が彼女を覗いている。こちらからは、目線の高さまではぼんやりとした緑色、そして、その上には、重なりあう葉がはっきりと見える。薄緑の丸みを帯びた葉に覆い被る濃いギザギザの葉。シュンと真っ直ぐに伸びた葉もある。すこしの間、その緑の輪郭を眺めて、緑は目にいいらしいとつぶやく。 連日の茹だるような暑さで体はだるい。また温度が上がったのだろうか？室外と室内の温度差にうんざりする。今日は脚本を書き上げたいに…　スコアを確認しようと、目の前に立ち上がる数字に目をやった。緑を眺めたときに感じた小さな幸せが風船のようにパチンと弾ける。 45.1．使用可能なエネルギーポイントが、ホログラフィに提示される。…。このポイントでは、月末までにこの脚本を書き上げるのは多分無理だろう。「目に見えないもの」を題材とした脚本を書いてくれと、尊敬する監督から連絡が来てから、はや3ヶ月。今まで良い調子でポイントを使ってきたのに。先週調子にのって、肉を食べたのがポイントに響いてしまったのだろうか。それとも働き過ぎ、過剰生産だったのだろうか？一瞬の間に先週の自身の行動を振り返る。 彼女の住む国では、自分の社会貢献度をもとに、日々使えるポイントが決まっている。最低限の人間らしい生活を保つための、最低限のポイントが誰にでも配布されている。必要最低限ってなんだろう。このシステムに、彼女を含め多くの人々は不満をもってもいるけれど、生まれた時からそうなのだし、しょうがないものとして受け入れてもいる。このポイントシステムを通して彼女は生まれたのだし、彼女を産むために多くのポイントを使えた両親のことも尊敬している。多くの人々は子供を産む権利自体がないのだ。世界人口を減らすために。 彼女はスコアを恨めしく眺める。窓越しの緑はくらくらするような太陽の光を全身に浴びている。 2020年8月1日　15：00 「お母さん、僕、温度に色がついているってこととは他の人に言わない方がいいのかな」子供の頃はよく母親にこの質問したものだ。大体の場合は、母親がこの質問に答えるとはなかったけれど、母親は僕の質問を的確に聴いた。そして時と場所と人に応じて決めたらいいと言った。 僕の視力について人に説明が必要な際、ある種の色盲で、温度に色がついていると概括する。人間の体温は大体37度くらいなので、オレンジ色に見える。寒いところにいると、例えば手袋をしないで雪の中にいたりすると、その人の手は20℃前後になって、その手は青紫色に見える。色盲とか色弱という言葉があることで、僕の大まかな説明でも多くの聞き手は理解するようだ。ある友人は、多分肯定的に「だから洋服の色の合わせ方がオリジナルなんだね」と頷いた。気温と風向きはセットなのか、温度が見えるという話をすると、風の動きも見えるのかと質問されることも多い。風に色はついていないが、風がもたらす温度変化は視覚として認識している。例えば蒸し暑い夏に扇風機の前に立ったとき、風が熱を奪っていく。その人肌の温度は、オレンジ、赤、青というグラデーションで下がっていく。 世の中には見たいものと見たくないものがあって、見たくないものは、多くの場合意図的に避けることができる。わざわざ避けなくても、自分が持つ解像度が低いために見えないものもあるだろう。僕の場合は温度が見たくなくても見えてしまう。子供の時に祖母が洪水にまきこまれて死んだとき、彼女が青みを帯びていくのに茫然とした。その場に駆けつけた時にはもう遅く、彼女は僕たちの目の前で少しずつ深い紫色になっていった。僕の鼓動はその紫色と同化してドクドクと音を立てていて、その迫り来る色と感情で目が張り裂けるかと思ってその目を閉じた。 2100年8月1日　17：00 彼女は、小雨が降り出したことに全く気が付かなかった。エネルギーポイントが限られることで、脚本に取り組む集中力が増したのだろうか。今日の天気予報は雨ではなかったし、すぐに止むだろう。小さな水滴が窓ガラスの表面に付着してはゆっくりと震えながら下に流れ落ちる。 --- 友人 &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 「大学では物理を専攻してたよね？」 気象予報士 &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 「大学は物理で、大学院は気象学」 友人 &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 「天気予報が外れた時に抗議の電話とかがくるんでしょ？プレッシャーがきつそう」 気象予報士 &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 「予報は予測だからね。完全に確定するものではない。物理法則に基づいて論理的に本質を把握する能力だけでなく、物事をある程度柔軟に捉えることが求められている気がする。確固たる答えが常に存在するわけではないから」 --- 脚本中の、生まれつき温度が可視化できる気象予報士の台詞を声に出してみる。仕事帰りに大学時代の友人と久々に会った彼は、駅近くの居酒屋で軽く飲みながら各々の近況について話している。舞台設定は現在から80年代前の2020年台で、現在のように、環境に対する人間の態度が可視化され、それが知らない間に社会に実装される前の世界だ。彼らは、私たちの現実にあるような環境負荷ポイントの制限がない生活をしている。彼らは自分が行きたい場所へ行き、自分が食べたいものを食べ、自分が買いたいものを買う。現在ほどではないが温暖化による大雨や洪水が頻繁におこり、しかし、テレビで見る環境問題に対する抗議行動やデモ行進を「他の国のこと」だと思っている。 --- 気象予報士 &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 「覚えてる？北海道であった豪雨」 友人 &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 「えーっと、いつだっけ。20年前くらい？札幌であった記録的な大雨だよね。記録的な…って最近頻繁に聞くけど」 気象予報士&nbsp; &nbsp; 「僕の祖母がその短時間豪雨で亡くなってね。豊川の堤防が決壊してから市街が浸水するまでの時間が想定より短かった。警報が後手に回ったこともあって甚大な被害がでて。それがこの仕事に関心をもったきっかけ。」 友人 &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 「そうだったんだ」 --- もうそろそろ作業をストップしないとスコアが下がる？と、彼女はアシスタントに呼びかける。「そうね。そろそろ気分を休める照明色に変えましょう」アシスタントの声がして、ライトの光はオレンジがかった色調へ変わりカーテンが閉まった。　 2020年8月1日　22：00 家を出る時にカーテンを閉め忘れた様だ。部屋のライトをつけて、そのことに気が付く。冷蔵庫から炭酸水を取りだしてグラスに注ぎ、一気に飲み干す。今晩はよく飲んだ方だが頭はなぜか冴えている。大学時代の友人と会うと、どれほど自分や自分を取り巻く環境が変わったのかを実感する。多くの選択を繰り返して気がついた時にはとても遠くに来ている。もう一杯のグラスに水を注ぐ。大学生だった自分は職につき市民講義を受け持っている自分になっている。 気象予報士という仕事柄、地球温暖化が及ぼす影響についての講義を頼まれることがある。大体の場合、自治体が市民の要請を受けて専門家である僕に依頼が来る。２時間ほどの市民講義だ。化石燃料の燃焼や森林伐採などによって大気中の温室効果ガスが増加し、地球の温度が上昇する地球温暖化がもたらす極端な気候変動、海面上昇、生態系への影響について説明する。そして、地球温暖化と共に生活する知恵、例えばその自治体の気候条件を踏まえて、どのようなまちづくりや家づくりにしたら上がり続ける温度に対応できるのか、台風が起こった時の災害対策はとられているのか、と言った温暖化に対する適応策についても紹介する。 毎回活発な議論が行われるのだけど、このような活動に参加する市民が多数を占めているとは思わない。参加者は、大体の場合ゆとりのある人々だ。自分のことで精一杯な人々に、このゆっくりとしかし着実に進む温暖化、そして世界の気候変動に目を向けることができるだろうか？熱中症で人々が病院に搬送され、台風などの自然災害が身近にあろうとも、それは人為的な気候危機と驚くほどに結び付けられていない。あるとき気がつく。遠くに来過ぎていることを。 2100年8月1日　23：00 彼女は目をとじて、気象予報士について思いを巡らす。彼は、直感的に温度を視覚的に捉（とら）えている。だから、季節の移り変わりをより深く感じている。世界のことを美しいと思っている。しかし、多くの人は、彼が見る世界のことを色のフィルターがかかっているという。彼はそれを気にしない。自分自身が可視化しえない世界を空想し楽しむことができる。と同時に不安も感じている。温度差をリアルタイムで視覚することには子供のころから慣れているもののストレスは溜まる。あるものが見えることで疎外感を感じる彼、あるものをないものの様に扱う人々。 なぜ人は見えないものを見ようとしないのか？見えないものは存在しないのか？そんなわけはない。この部屋のライトを柔らかな光に変えたアシスタントも、声はきこえるけれど目には見えない。けれどどこかに存在して私と繋がっている。2100年の現在、気象予報は彼女の声だ。あらゆる気象情報は、人工知能が解析し、人口動態（どうたい）や経済活動のデータと連携して最適化され、私の耳に届く。しかし最近は人間の気象予報士が、人口知能が思いもよらなかった独自の発想をするとその需要が再発見されているというニュースをみた。「人間の発想が優れている」という情報を刷り込もうとするフェイクニュースかもしれない。 私は目を閉じてもう一度気象予報士が見た世界を想像する。黄色、オレンジ、赤、青、紫のグラデーション。 https://kumihiroi.com/temperature-difference-nl Mon, 25 Mar 2024 11:20:11 +0000 kumihiroi https://kumihiroi.com/temperature-difference-nl Temperature difference 2023 – Temperature difference is a collaborative project together with a scientist as a part of Fundamentalz. Toshiaki Ichinose is a senior research scientist at National Institute for Environmental Studies in Japan. Hiroi and Ichinose seek various future scenarios related to climate changes from an art and science perspective. Participants of Fundamentalz 2023 have public talks, lectures and exhibitions through 2023 and 2024. In 1990, Ichinose and his team published the future scenario research at UNESCO, aiming to predict what would happen in 2005, 2010, 2020, 2030 and 2050. Based on the point of present, he has verified what had happened. Hiroi wrote a science fiction short story reflecting on the present from the perspective of the year 2100, focusing on the disparity in people's attitudes toward environmental issues. Concept, Research and Development: Kumi Hiroi and Toshiaki Ichinose&nbsp;Supported by: Fundamentalz Project Management Asako Hasegawa&nbsp; 1 augustus 2020, 6:00uur Zonlicht filtert door de gordijnen en werpt gevlekte patronen op de vloer. Ik hoorde onlangs ergens dat "komorebi" een uniek Japans woord is. Er lijkt geen equivalent Engels woord voor te zijn; het wordt beschreven als "het zonlicht dat door de bladeren van bomen filtert." Het uitdrukken van niet-bestaande woorden is best een uitdaging. Ook al kan ik me het gevoel van komorebi voorstellen, het verwoorden ervan is enigszins moeilijk. Als er toch maar één woord was om dat gevoel van ruimte over te brengen, met bladeren die zachtjes wiegen, licht dat door kieren stroomt, en licht en schaduw die samen dansen alsof ze een geheime grap delen. Dun oranje licht filtert door de katoenen gordijnen. Hierdoorheen staar ik vaag naar de schaduwen van bladeren. Ik heb vanochtend een vergadering en vanmiddag een lezing te geven. Ik moet me haasten. De temperatuur van vandaag is niet bijzonder hoog. Het zou heel aangenaam moeten zijn. Ik schuif mijn voeten onder de oranje beddenlakens vandaan en loop naar de keuken. Ik schenk oranje melk in een oranje kop en drink het snel op. Ik merk dat we geen ontbijtgranen meer hebben. Alles om me heen is vandaag oranje. Ik ben er mijn hele leven al door omgeven, dus ik ben eraan gewend geraakt. Oranje borden, oranje sokken, oranje tandpasta. Technisch gezien zijn mijn omgevingen altijd oranje, maar de tint verandert dagelijks. Er is een kleurverloop, van diep paars naar paarsroze, rood, oranje en geelachtige tinten. Hoe warmer het wordt, hoe meer het naar geel neigt, en hoe koeler het wordt, hoe meer paars. Zelfs als ik af en toe de kans heb om dit uit te leggen, betwijfel ik of iemand de sensatie precies begrijpt, net zoals het woord "komorebi." Maar het is wel zo: ik kan temperatuur met mijn ogen zien. 1 augustus 2100, 10:00 uur Ze schakelde de studiolampen in en wierp een blik op de planten door het raam. Ze had onlangs haar werkplek herschikt zodat ze rechtstreeks op het groen kon kijken. Door het gedeeltelijk geëtste glas leken de planten terug te kijken naar haar. Vanuit haar positie kon ze een vaag groenachtige tint tot ooghoogte zien, en daarboven, duidelijk overlappende bladeren. Er waren bladeren met een donkere gekartelde rand die lichtgroene ronde blaadjes, en sommige strekten zich recht omhoog. Een moment lang staarde ze naar de contouren van groen en mompelde ze iets over de vermeende voordelen voor de ogen. Haar lichaam voelde traag aan door de verstikkende hitte van opeenvolgende dagen. Was de temperatuur weer gestegen? Ze was moe van het temperatuurverschil tussen binnen en buiten. Vandaag wilde ze het script afmaken... Terwijl ze de score ging controleren, keek ze naar de cijfers voor haar. De kleine vreugde die ze voelde bij het kijken naar het groen spatte als een ballon uit elkaar. 45.1. De beschikbare energiepunten werden in holografie weergegeven... Het zou waarschijnlijk onmogelijk zijn om dit script voor het einde van de maand af te maken met deze punten. Het was drie maanden geleden dat ze een bericht ontving van een gerespecteerde regisseur die haar vroeg om een script te schrijven over het thema "het onzichtbare". Tot vorige week ging het goed met haar punten. Had het toegeven aan vlees vorige week haar punten beïnvloed? Of was het overwerken, overproductie? In een ogenblik reflecteerde ze op haar daden van vorige week. &nbsp; In haar land werden de dagelijkse punten die beschikbaar waren voor individuen bepaald op basis van hun sociale bijdrage. Iedereen kreeg een minimumaantal punten toegewezen om een basisleven te kunnen leiden. Wat precies het absolute minimum was, was echter niet duidelijk. Veel mensen, inclusief zijzelf, waren ontevreden over dit systeem, maar ze accepteerden het als een feit van het leven sinds hun geboorte. Ze had respect voor haar ouders die veel punten hadden uitgegeven om haar via dit puntensysteem ter wereld te brengen. Veel mensen hadden zelfs niet het recht om kinderen te krijgen. Het was allemaal om de wereldbevolking te verminderen. Ze staarde vol wrok naar de score. Het groen buiten het raam baadde in het duizelingwekkende zonlicht. 1 augustus 2020, 15:00 uur &nbsp;"Mam, denk je dat het beter is om anderen niet te vertellen dat ik bij temperaturen kleuren zie?" Dit was een vraag die ik vaak aan mijn moeder stelde als kind. Meestal gaf mijn moeder geen direct antwoord op deze vraag, maar ze luisterde zorgvuldig naar me. Ze zou zeggen dat het aan mij was om te beslissen, afhankelijk van de tijd, plaats en persoon. Wanneer ik mijn gezichtsvermogen aan mensen moet uitleggen, vat ik het samen als een soort kleurenblindheid waarbij ik kleuren zie die geassocieerd zijn met temperaturen. Aangezien de gemiddelde lichaamstemperatuur van een mens rond de 37 graden Celsius ligt, lijkt het voor mij oranje. Als iemand zich op een koude plek bevindt en bijvoorbeeld geen handschoenen draagt in de sneeuw, zouden zijn anden ongeveer 20°C zijn, waardoor ze blauwpaars lijken. Door het gebruik van de woorden 'kleurenblindheid' of 'kleurenzwakte' lijken mensen mijn uitleg te begrijpen. Een vriend van mij knikte goedkeurend en zei: "Dus daarom is je gevoel voor mode zo origineel." Wanneer ik praat over het zien van temperaturen, vragen mensen vaak of ik ook de beweging van de wind kan zien, zich afvragend of temperatuur en windrichting gecorreleerd zijn. Hoewel wind geen kleur heeft, neem ik de temperatuurveranderingen die zij met zich meebrengt visueel waar. Bijvoorbeeld, wanneer ik voor een ventilator sta op een vochtige zomerdag, voel ik de warmte weggetrokken worden door de wind. De huidtemperatuur daalt geleidelijk in een gradiënt van oranje, rood en blauw. Er zijn dingen in de wereld die mensen willen zien en dingen die ze niet willen zien. Gewoonlijk kunnen dingen die mensen niet willen zien opzettelijk worden vermeden. Echter, vanwege mijn perceptievermogen zijn er dingen die ik zie, zelfs als ik dat niet wil. Toen mijn oma verdronk en stierf toen ik een kind was, was ik verbijsterd toen ze blauw werd. Tegen de tijd dat we naar de plek snelden, was het te laat en ze veranderde langzaam in diep paars voor onze ogen. Mijn hartslag weerklonk met die paarse kleur, en ik dacht dat mijn ogen zouden barsten van de komende kleur en emotie, dus sloot ik ze. 1 augustus 2100, 17:00 uur Er begon een lichte regen te vallen, maar ze merkte het niet eens op. Misschien werd haar focus op het script intenser door de beperkte energiepunten. De weersverwachting van vandaag had geen regen voorspeld, en het zou waarschijnlijk toch snel stoppen. Kleine druppeltjes klampten zich vast aan het oppervlak van het raamglas, trillend terwijl ze langzaam naar beneden sijpelden. --- Vriend: "Je hebt natuurkunde gestudeerd op de universiteit, toch?" Meteoroloog: "Ik heb natuurkunde gestudeerd op de universiteit, en meteorologie in de graduate school." Vriend: "Krijg je boze telefoontjes als de weersvoorspelling fout is? Klinkt stressvol." Meteoroloog: "Voorspellingen zijn voorspellingen, dus ze zijn niet altijd accuraat. Ik denk dat het niet alleen vereist dat je de essentie logisch kunt begrijpen op basis van natuurkundige wetten, maar ook enige flexibiliteit in perceptie. Er is niet altijd een definitief antwoord." --- Ze probeert de regels van de meteoroloog uit het script hardop te zeggen. Na het werk ontmoet de meteoroloog een oude vriend van de universiteit en praten ze over hun recente leven terwijl ze drankjes drinken in een nabijgelegen izakaya bij het station. De setting is in de jaren 2020, 80 jaar voor het heden, in een wereld voordat menselijke houdingen ten opzichte van het milieu zichtbaar werden en zonder onze kennis werden geïmplementeerd in de samenleving, zoals vandaag de dag het geval is. Ze leidden een leven zonder de beperkingen van milieuaspecten zoals we die in onze werkelijkheid zagen. Ze gingen waar ze wilden, aten wat ze lekker vonden en kochten wat ze wilden. Hoewel niet zo ernstig als nu, komen zware regens en overstromingen als gevolg van de opwarming van de aarde vaak voor. Ze zien echter milieu- protesten en demonstraties op tv als iets wat in "andere landen" gebeurt. --- Meteoroloog: "Herinner je je de zware regenval in Hokkaido?" Vriend: "Hmm, wanneer was dat? Ongeveer 20 jaar geleden? Het was een recordbrekende stortbui in Sapporo, toch? Recordbrekend... Dat heb ik de laatste tijd vaak gehoord." Meteoroloog: "Mijn grootmoeder overleed tijdens die korte maar intense regenval. De tijd vanaf het instorten van de Toyo-rivierdijk tot aan de overstroming van de stad was korter dan verwacht. De vertraagde waarschuwingen droegen ook bij aan de uitgebreide schade. Dat is wat mijn interesse in dit vakgebied heeft aangewakkerd." Vriend: "Ik snap het..." --- "Het is bijna tijd om te stoppen met werken, anders zal de score dalen," roept ze naar haar assistent. "Juist, laten we de verlichting veranderen naar een ontspannende kleur om je humeur te verbeteren," antwoordt de assistent, en het licht verschuift naar een warme oranje tint terwijl de gordijnen sluiten. &nbsp; 1 augustus 2020, 22:00 uur Het lijkt erop dat ik vergeten ben de gordijnen te sluiten toen ik het huis verliet. Ik doe de lampen in de kamer aan en merk het op. Ik schenk bruiswater uit de koelkast in een glas en drink het in één teug leeg. Ondanks dat ik vanavond een paar drankjes heb gehad, voelt mijn hoofd vreemd helder aan. Het samenzijn met oude vrienden van de universiteit doet me beseffen hoezeer ik en de omgeving om me heen zijn veranderd. Door vele herhaalde keuzes bevind ik me ver weg van waar ik begon. Ik schenk mezelf nog een glas water in. De student die ik ooit was, is nu de persoon die verantwoordelijk is voor het geven van publiekslezingen. &nbsp; Als meteoroloog word ik soms gevraagd lezingen te geven over de impact van de opwarming van de aarde. Meestal is het de lokale overheid die me als specialist vraagt om de zorgen van burgers aan te pakken. Het gaat om een burgerlijke lezing van ongeveer twee uur. Ik leg de extreme klimaatveranderingen uit, de stijging van de zeespiegel en de ecologische gevolgen veroorzaakt door de opwarming van de aarde, die het gevolg is van de toename van broeikasgassen in de atmosfeer als gevolg van activiteiten zoals het verbranden van fossiele brandstoffen en ontbossing. Daarnaast introduceer ik aanpassingsmaatregelen aan de opwarming van de aarde, zoals stedelijke planning en woningbouw afgestemd op de klimatologische omstandigheden van de plaatselijke omgeving, en rampenbestrijding voor gebeurtenissen zoals tyfoons. Er volgen altijd levendige discussies, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik niet geloof dat een meerderheid van de burgers deelneemt aan dergelijke activiteiten. De deelnemers zijn meestal welgestelde individuen die de luxe van tijd hebben. Kunnen mensen die bezig zijn met hun eigen zaken wel aandacht besteden aan de langzame maar gestage voortgang van de opwarming van de aarde en de wereldwijde klimaatveranderingen? Ondanks incidenten zoals gevallen van hittestress die leiden tot ziekenhuisopname en natuurrampen zoals tyfoons dicht bij huis zijn, wordt er verrassend weinig verbinding gemaakt met de door de mens veroorzaakte klimaatcrisis. Op een dag dringt het tot me door hoe ver we zijn gekomen. 1 augustus 2020, 22:00 uur Ze sluit haar ogen en denkt na over de meteoroloog. Hij neemt intuïtief temperatuur visueel waar. Hierdoor ervaart hij de wisseling van seizoenen dieper. Hij vindt de wereld prachtig. Echter, veel mensen ervaren de wereld die hij ziet als vertroebeld door kleurenfilters. Hij maakt zich er niet druk om. Hij kan zich een wereld voorstellen en ervan genieten die hij zelf niet visueel kan waarnemen. Toch voelt hij zich ook angstig. Hoewel hij sinds zijn kindertijd gewend is om temperatuurverschillen in real-time visueel waar te nemen, roept het nog steeds stress op. Hij voelt zich vervreemd door iets te zien, terwijl anderen doen alsof het niet bestaat.&nbsp; Waarom proberen mensen niet om het onzichtbare te zien? Bestaat het onzichtbare niet? Dat kon niet waar zijn. Zelfs al is haar assistent, die het licht in de kamer veranderde naar zacht licht, onzichtbaar voor het oog, ze kan nog steeds haar stem horen. Ze bestaat ergens, verbonden met haar. In het heden van 2100 zijn weersvoorspellingen haar stem. Alle weersinformatie wordt geanalyseerd door kunstmatige intelligentie, geoptimaliseerd in samenwerking met demografische en economische gegevens, en aan haar doorgegeven. Maar onlangs zag ze nieuws over menselijke meteorologen die met unieke, interessante ideeën naar voren brachten. En die ideeën kwamen dus niet uit de gebruikelijke kunstmatige intelligentie voor. Als dit geen nep nieuws was gaf het wel te denken. Dan zou je menselijke intelligentie als ‘superieur’ in de markt kunnen zetten. Het duizeltde haar. Ze sluit haar ogen opnieuw en stelt zich de wereld voor zoals de meteoroloog die ziet. Een gradiënt van geel, oranje, rood, blauw en paars. https://kumihiroi.com/Tulip-Mania-NL Thu, 14 Apr 2022 19:51:51 +0000 kumihiroi https://kumihiroi.com/Tulip-Mania-NL Tulip Mania – Nederlands&nbsp; 2020 – In Tulip Mania, Hiroi researches whether the beauty and emotion of the tulip flower justifies the environmental problems it causes and the problems posed by the global economic system we live in, and incorporates the results of her research into her photography, writing, glass and textile work.&nbsp; The bulbs that triggered the Tulip Mania in the 17th century, considered the first speculative bubble in history, have been traded with many countries throughout its history, including Japan. The Dutch tulip industry grasped the knowledge and expertise of tulip production and created a system to reach consumers in the most economically efficient way. During the Tulip Mania, it is said that a single bulb of a rare tulip cost more than the price of a house on the canals of Amsterdam. Today, one tulip bulb can be obtained for 0.2 euro. Connecting the stories of those involved in the tulip industry through the history of Japan and the Netherlands reveals the complexity of the relationship between humans and tulips in our society and shows that human desire can lead to disastrous consequences. Concept, Research and Development: Kumi Hiroi Text, Tapestry, Glass works: Kumi Hiroi Fiction Story: Sacha Bronwasser Translation of the Fiction story: Saki Nagayama Photo: Anneke Hymmen © Kumi Hiroi,&nbsp; Ken Ohki ©Kumi Hiroi Tapestry development: Marjan van Oeffelt in TextielLab&nbsp;Galsswork development: Van Tetterode Glass Studio&nbsp;Photography development: Fotolab Kiekie Curator: Christine van den Bergh, Collaboration with: Tulp Festival (Saskia Albrecht)&nbsp;Supported by Stichting Stokroos and Amsterdam Fonds voor de Kunst Special thanks to: Lia Gieling, Carla Teune, Tulip Trade, Toyama Flower Bulb Agricultural Cooperative, Toyama Prefectural Agricultural, Forestry ＆ Fisheries Research Center, Scentia, Huiberts biologische bloembollen, Yasutaka Niisato, Arie Dwarswaard and Annika Versloot at De Koninklijke Algemeene Vereeniging voor Bloembollencultuur, MPS Japan, Michel van Schie at Royal FloraHolland, Pascal Ramaekers, Ryoji Shibuya, Emile de Cock, Hilde de lange, Luuk Jonker, Michele Secchi, Fred van Gestel, Erik Akkermans, Tijl Akkermans and the team of Bradwolff Projects <img width="6250" height="4167" width_o="6250" height_o="4167" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/957372178f69991b4d09d16b741d2b8925983f3c8f27e92e96021a1a2f5cd88b/TulipMania_kumihiroi20.jpg" data-mid="139706539" border="0" src="https://freight.cargo.site/w/1000/i/957372178f69991b4d09d16b741d2b8925983f3c8f27e92e96021a1a2f5cd88b/TulipMania_kumihiroi20.jpg" /> Cornelis van Noorde, De tulp Bizard Catafalque, 176510&nbsp; &nbsp; &nbsp;CATAFALQUE door Sacha Bronwasser Het was begonnen zoals altijd alles begint: met verlangen. Verlangen werd verwachting, verwachting werd vertaald in berekeningen. En toen leek het een waarheid, waarnaar de werkelijkheid zich zou voegen. Neem Iru en Otis, de makers van de populaire dagelijkse hologram-post We, The Many. Allebei geboren tijdens de eerste pandemie, zelfs op dezelfde dag, 18 december 2021. Van de negen miljard mensen die de wereld-bevolking nu in 2050 telt, is verreweg de grootste groep van hun leeftijd. Het is gewoon griezelig, als je er bij stilstaat. In de drie jaar tijd die Pandemie I geduurd heeft ‘sloeg de wereldbevolking uit lamlendigheid aan het voortplanten’, zegt Otis altijd. Toen Iru en hij elkaar ontmoetten kwamen ze er al vóór hun eerste koffie achter dat hun moeders op een uur na gelijktijdig waren bevallen. Otis noemt hun generatie: Avondklokgebroed.Hun hele leven zijn ze met te veel – te veel op de basisschool, te veel op de middenschool, te veel op de propvolle universiteiten. Te veel om een huis te vinden, te veel om werk te vinden, te veel om schone lucht in te ademen. Hun twee verdiepingen tellende zelfstandige box, krap 32 vierkante meter, geldt als een extreme buitenkans die ze zich alleen dankzij We, The Many kunnen veroorloven. ‘Wij zijn een pláág’ zeggen Iru en Otis altijd aan het einde van hun post. Daarna start het uittro in, met de holle lach uit een stokoude clip, Thriller. Hun volgers zijn trouw, maar de laatste tijd blijft hun bereik wel wat steken. Het wordt tijd voor een nieuw thema in hun berichten. Dus zo begint het; als de zoektocht naar iets waarmee ze zich aan die massa, aan die peervormige bevolkingspiramide kunnen ontworstelen. Het moet zichtbaar zijn, radicaal en 100% niet-virtueel, ja dat vooral.Ze beginnen met allebei hun hoofd kaal te scheren, maar dat vindt veel te snel navolging. Otis overweegt hals-tattoos, bij wijze van historische verwijzing naar de jaren ‘20. Lélijk, vindt Iru. Incisies op de wangen? Cultural appropriaton, strafbaar. Voorhoofdimplantaten – te risicovol. Chirurgisch geconstrueerde flaporen, bijgepunte tanden, dna-gemanipuleerd lichtgevend haar, oogkleuraanpassing, ribverwijdering… het is allemaal te banaal. Tot Iru via het lab waar ze in de avonduren werkt hoort over een Canadees bedrijf dat aan pigment-manipulatie doet: Gen-Bizard. Otis zit voor het open raam als ze het hem vertelt, in het kleine uur dat de zon hun verdiepinkje bereikt. ‘Dit is het, Oot’ zegt ze terwijl ze haar bijna oplichtende witte hand op zijn diepzwarte arm legt, een beeld dat haar nog steeds kan ontroeren. ‘Geen aanpassing, geen verbouwing, maar iets dat werkt van binnenuit. Een soort eh, natuurlijke tatoeage.’ Zijn interesse is gewekt.Het middel grijpt in op de organisatie van pigmentcellen – Iru heeft de informatie opgevraagd bij de chique start-up. Ze kent de rapporten al van buiten. ‘Het kan pigment clusteren - heel geavanceerd’ legt ze uit. Accumulatie of verbanning, dat staat er letterlijk. De ontdekking van het fenomeen is gedaan als bijvangst van een nieuwe behandeling voor de huidziekte vitiligo. Maar het heeft pas echt een vlucht genomen sinds een oplettende dermatoloog de informatie combineerde met een ouder onderzoek naar sproetvorming. Het proces, verzekert Gen-Bizard, is tijdelijk en omkeerbaar, dus veilig. Iru is zó enthousiast, Otis ziet de gretigheid in haar ogen. Het is aanstekelijk. ‘Ze kunnen heel precies sturen op het effect, je kunt het zo uitkiezen.’ En het mooie is, en dit bewaart ze tot het laatst, dat ‘de meeste variaties het best tot hun recht komen bij zeer hoge-, of hele lage pigmentatie’. Personen met een heel donker getinte- of juist bleke huid, ‘zoals wij, Oot’ zegt Iru terwijl ze hem zachtjes in zijn onderarm knijpt, komen in aanmerking voor een gratis pilotproject. In ruil voor posts, zichtbaarheid, verspreiding - dat spreekt natuurlijk voor zich. Ze bekijken samen de 3-D catalogus van de producent. Heel stijlvol. Afbeeldingen uit historische schetsboeken met schitterend gekleurde en gedessineerde bloemen, vooral tulpen, geven de patronen aan. Mooie namen hebben ze ook. Grand Roy. Mosaic. Léodie. Pontifex. Gravure. Bellart. Rembrandt. Na behandeling vertoont de opperhuid, al naar gelang de keuze, regelmatige strepen of uitslaande vlammen. Subtiele spikkels of wild neerdwarrelende vlokken, als sneeuw. Elegant, robuust, verfijnd, grillig – er valt echt wat te kiezen. De meeste tekening verschijnt in het gelaat en op handen en voeten, en spreidt zich dan geleidelijk uit over romp, rug en bovenbenen. Ze vallen voor de ‘Catafalque’, een evenredig verdeeld, gevlamd patroon met verdonkering of juist verbleking naar uiteinden en holtes – vingers, neus en oren, oogkassen. Hoewel in een lichtere huid minder pigment is om mee ‘te werken’, zo vertelt een Gen-Bizard consultant met een blauwwit gebit die bij hen aan huis komt, zullen zij tweeën uiteindelijk vrijwel hetzelfde patroon vertonen, in diapositief. De één zwart op wit, de ander wit op zwart.‘Een fantastische keuze’ zegt de man en hij lijkt oprecht geëmotioneerd. ‘Het wordt echt prachtig. Echt een unieke uiting én een bewijs van moed. Er is nog geen stel ter wereld dat dit al heeft aangedurfd. Jullie zijn pioniers.’ Otis leunt tevreden achterover, hij bedenkt hoe hij verslag gaat doen van de transformatie. Een dagelijkse update. Macro-opnames, stop-motion, het groeiproces, in de stijl van natuurdocumentaires uit hun jeugd, maar dan in hologram. To Boldly Go zal hij het item noemen. Ja, het wordt zonder twijfel uitzonderlijk. ‘En wat toch een geruststelling moet zijn’, zegt de man, terwijl hij de bloedsamples van Iru en Otis in een container opbergt, ‘is dat het effect na twee jaar weer afneemt. Dan kun je het uit laten groeien, of juist bijslikken. Ik wil wedden dat we jullie terug gaan zien.’ Als het testresultaat een week later komt – ‘geschiktheid 99,8%’ – tonen Iru en Otis trots het grafiekje bij wijze van teaser aan hun volgers, als de echo van een ongeborene. Dit loopt niet goed af. Stel je voor hoe het mis kan gaan en dat, maar dan erger,zal gebeuren. Er zullen verantwoordelijken gezocht en niet gevonden worden, er zal regelgeving gemaakt worden en protocollen voor gevallen die zich echter nooit meer voor gaan doen. Want het verlangen zal dan alweer van gedaante veranderd zijn. We moeten eigenlijk concluderen dat dit precies afloopt zoals altijd: anders dan verwacht. Nu is de toekomst nog een verwachting; een berekening; een waarheid. De bezorger komt op een vrijdagavond met de koeltank. Iru haalt de twee capsules eruit en legt ze in haar witte handpalm. Met hun gestreepte patroon lijken ze op twee dode bijen. Otis en zij twijfelen geen moment. Ze zetten de camera aan, nemen in kleermakerszit tegenover elkaar plaats, omhelzen elkaar geroerd, warme adem in elkaars nek. Ze slikken hun pil gelijktijdig door en proosten met illegale stook tegen de zenuwen. Het is heerlijk om je uniek te voelen. Het is heerlijk om ongeveer te weten wat er gaat gebeuren, maar niet precies. Ja, zeggen ze tegen elkaar en tegen hun volgers, dat, dát is verlangen. Dát is moed. Dan gaat de camera uit en klinken ze nog eens en nog eens. En als de kamer een beetje begint te deinen besluiten ze de volgende dag en de dingen die komen gaan liggend op het kleed af te wachten, elkaars lichaam afspeurend naar de eerste tekenen.<img width="6250" height="4167" width_o="6250" height_o="4167" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/77edfc60a79462464385e0dbea52e0e2efbf714dd4ec520f45d3be260ac86a89/TulipMania_kumihiroi18.jpg" data-mid="139706080" border="0" src="https://freight.cargo.site/w/1000/i/77edfc60a79462464385e0dbea52e0e2efbf714dd4ec520f45d3be260ac86a89/TulipMania_kumihiroi18.jpg" />07 &nbsp; &nbsp; Tulpenbollenboeren door Kumi Hiroi&nbsp; 60 minuten met de trein ten noorden van Amsterdam, bezocht ik de bollenboeren Johanna en John Huiberts. Vanaf de kant van de weg die naar hun bloembollenboerderij leidt, zie je de regenboog van kleuren die iedereen associeert met Nederlandse bloementuinen. De kleur is zeer helder en het kan niet anders of dat heeft invloed op je stemming. Ik zag een groot gebouw dat op een fabriek leek en ernaast drukte ik op de bel van een huis met een rieten dak. Johanna verwelkomde me met een glimlach. Haar ouders waren ook bloembollenboeren, en ze zegt: “Tulpen zijn mijn lievelingsbloem. Mijn vader kweekte ook tulpenbollen en ik heb er als kind veel goede herinneringen aan. Het is hét symbool van de lente.” Het is een lange dag voor dit familiebedrijf in bloemen en bollen: Johanna en John en hun medewerkers beginnenom 7.30 uur en werken tot 17.00 uur, met pauzes van 30 minuten om 9.00 uur, 12.00 uur en 15.00 uur. Als ik aanneem dat ze dan wel rond 21.00 uur naar bed zullen gaan, lachen ze en zeggen dat dit pas rond 23.00 uur het geval is. Zij beschikken over 70 hectare grond en gebruiken 35 hectare voor de teelt van meer dan 100 soorten bloembollen, waaronder tulpen. Het merendeel van de kwekers heeft eigen land. Gezien de omvang van hun land, lijkt het aantal werknemers veel kleiner dan men zou denken. Zij zijn de enigen die zes dagen per week werken, en er zijn altijd drie werknemers die drie of vier dagen per week werken. Op zaterdag zijn er ongeveer zes werkstudenten. Gedurende de drukste zeven weken in de zomer komen elk jaar zo’n zeven vrouwen uit Polen naar het bedrijf als tijdelijke arbeidskrachten. Bijna elk jaar komen dezelfde vrouwen terug, “de oudste kwam toen onze eerste zoon werd geboren, dus dat is 19 jaar geleden”, zegt Johanna. De vrouwen blijven zeven weken in Nederland en slapen in een huis dat Johanna en John ter beschikking stellen. “Wij betalen hetzelfde bedrag als we de Nederlanders betalen, maar de Nederlanders willen dit soort zwaar werk niet doen,” Wat hen onderscheidt van andere bloembollentelers is dat ze biologische bloembollen telen. In 2013 zijn ze hierop overgeschakeld. “De grond was grijs, droog en helemaal niet levendig. Er was nagenoeg geen bodemleven. Het was onvermijdelijk dat we zouden overstappen op biologische bollenteelt.” Met het oog op een gezonde bodem bestudeerden ze bodembiologie en begonnen met no-till teelt. Er wordt dus niet geploegd. De traditionele grondbewerking homogeniseert de bodemlagen door middel van het ploegen. De diversiteit van de systemen en functies van de natuur raken daardoor uit beeld. Maar er zijn wel degelijk bodemorganismen zoals regenwormen en micro-organismen in de verschillende bodemlagen aanwezig. Deze organismen eten en scheiden organisch materiaal in de bodem uit, dat wordt afgebroken, en hun uitscheidingsproducten zorgen voor een divers bodemaggregaat. De gewassen kunnen daardoor in een rijker bodemmilieu groeien. De no-till-teelt voorkomt dat het werk van de bodemorganismen wordt vernietigd door het omwoelen van de lagen. Hun ‘no-till’ teelt wordt versterkt door een machine die speciaal door John is gemaakt. Het planten van de bollen onder groenbemesting gebeurt met een speciale plantmachine. Na het oogsten van de tulpenbollen rond half juli zaaiendeze bollenkwekers zaad waaruit planten groeien die de grond kunnen bemesten. Zodra de zaden beginnen te ontkiemen, wordt organische bladbemesting toegepast om de grond te versterken. Vervolgens snijden ze de groenbemesting af voordat de bollen worden geplant. En dan is er de speciale plantmachine om de groenbemester op te tillen, de bollen eronder uit te spreiden en de zode weer op zijn oorspronkelijke plaats te leggen. De actief groeiende groenbemester blijft een gunstige invloed hebben op de bodem en de groenbemester vormt een deken tegen de vorst, waardoor het afdekken met stro overbodig wordt. Hun methode om biologische bollen te telen heeft niet alleen geleid tot een voortdurende verbetering van de bodem, maar heeft ook een impact gehad op het milieu bovengronds. De pesticidevrije boerderij wordt bezocht door kieviten en patrijzen op zoek naar voedsel, zoals spinnen, kevers en andere insecten. Samen met regenwormen vormen de insecten een gezond voedsel voor de vogels. “Er zingen vogels in de velden die we nooit zagen voordat we biologische bollen gingen telen. Bodembiologie is een heel belangrijk onderdeel van het kweken van biologische bloembollen. De grond waarin biologische bloembollen groeien moet gezond zijn. Om dit te bereiken is het belangrijk om niet te interfereren met wat de natuur zelf ontwikkelt.”, aldus Johanna. Is er in Nederland vraag naar de biologische bloembollen die zij met hart en ziel telen? Met 3,5 miljoen bloembollen per jaar is het bedrijf van John en Johanna Huiberts de grootste biologische bollenteler van Nederland. Biologische bloembollen maken echter geen groot deel uit van de bloembollensector, noch voor tulpen, noch voor andere bloembollen. Het gaat maar om 0,22% van het totaal. “Nederlanders betalen niet graag een hoge prijs voor iets. Ze kiezen biologische bollen omdat ze goed zijn voor het milieu, maar als ze te duur zijn, leggen ze deze weer gauw terug op de plank. Bij bollen gaat dat niet anders dan bij andere producten.”<img width="3000" height="2000" width_o="3000" height_o="2000" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/f297ea05d16a0aaf79291bbfe7505c83e2f5ffed9ea169fdf59f3120c48f7188/TulipMania_kumihiroi21.jpg" data-mid="139709981" border="0" src="https://freight.cargo.site/w/1000/i/f297ea05d16a0aaf79291bbfe7505c83e2f5ffed9ea169fdf59f3120c48f7188/TulipMania_kumihiroi21.jpg" /> <img width="6250" height="4167" width_o="6250" height_o="4167" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/9f618a1c67882f9c59187d31f4562d75362a3ac6fa40909a74f69e9d9648eac7/TulipMania_kumihiroi17.jpg" data-mid="139706072" border="0" src="https://freight.cargo.site/w/1000/i/9f618a1c67882f9c59187d31f4562d75362a3ac6fa40909a74f69e9d9648eac7/TulipMania_kumihiroi17.jpg" /> 06 &nbsp; &nbsp; Tulpenbollenboeren door Kumi Hiroi NEDERLAND/JAPANIk ging naar de boerderij van de Hiroshi Itoh, die in Nederland had geleerd hoe hij een tulpenbedrijf moest leiden. Ik opende de deur van de taxi en had spijt dat ik geen laarzen had aangedaan, want mijn schoenen zaten vol sneeuw toen ik de deur van zijn kantoor opende. Een oliekachel verwarmde het kantoor en op het middelste tafeltje stond een vaas met enkele tulpen. Aan de muur een tulpenkalender, waarschijnlijk gestuurd door een Nederlandse bollenboer. Hiroshi Itoh besloot na zijn afstuderen aan de universiteit een boerderij in Tonami over te nemen. Hij studeerde economie en werkte vervolgens twee jaar voor een tulpenbollenboer in Nederland. “In het eerste jaar maakte ik de jaarlijkse cyclus van een tulpenboer mee en in het tweede jaar legde ik meer contacten. Ik was de enige Japanner in een volledig westerse omgeving. Ik heb echter het gevoel dat de mensen mij zijn gaan zien als een collega en niet als de Japanner.” Het bedrijf heeft 6 mensen in dienst, inclusief familieleden. Het werk begint om 8.30 uur en eindigt om 17.00 uur. Het werk wordt in teams gedaan; individueel overwerk komt dus haast niet voor. Omdat het moeilijk is om mensen voor het tulpenbedrijf aan te trekken, vindt het hele jaar door werving plaats. Het gaat niet zozeer om mensen die van bloemen houden; het werk is eerder geschikt voor mensen die oplettend zijn en veranderingen in de planten opmerken. Itoh wijst op een vaas met bloemen op de tafel en zegt: “Als ik tegen een jong iemand zeg dat hij deze vaas met tulpen buiten moet zetten zal hij dat simpelweg begrijpen als een opdracht om hem buiten te zetten. Maar geef je dezelfde instructie aan een deeltijdwerkster van ongeveer 70 jaar oud, dan zal zij begrijpen waarom en weet ze dat de bloemen snel opengaan op een warme, maar niet op een koude plaats. Doordat zij jarenlange ervaring hebben, kunnen zij lezen wat er achter de instructies zit.” In de prefectuur Toyama zijn er minder snijbloemenkwekers dan tulpenbollentelers. Hiroshi Itoh, die de methode van snijbloemenproductie in Nederland heeft geleerd, legt zich nu op de productie van zowel tulpen (snijbloemen) als tulpenbollen. Hij importeerde tulpensnijmachines uit Nederland en sindsdien is hij erin geslaagd de verkoop elk jaar te verhogen. In 2020 produceerde het bedrijf 1,6 miljoen tulpen (snijbloemen) en was daarmee de op een na grootste producent van tulpen in Japan. “In Nederland worden tulpen- en bollenkwekerijen geleid als een bedrijf. In Nederland zijn de boeren georganiseerd in bedrijven en zijn ze aangesloten op een internationaal netwerk. Er is een industrieel systeem, inclusief een kweekcentrum in Wageningen.” Itoh zelf streeft naar een Nederlandse managementstijl, die wellicht uniek is in de prefectuur Toyama. Maar tot nu toe heeft geen enkele boer geprobeerd zijn methoden te kopiëren.“Ik denk niet dat het nodig is om het helemaal precies zo te doen als in Nederland, maar ik denk dat als je iets van de Nederlandse werkwijze overneemt, je productiever kunt zijn. En dat doen wij dus wel.” De kracht van Japan, zegt hij, is “de hoge kwaliteit en het uitstekende vakmanschap. En de zwakke punten hangen samen met de onervarenheid op managementgebied. In het geval van Japan worden we nogal in de watten gelegd, vooral omdat we alleen maar hoeven te denken aan de logistiek binnen Japan. De landbouw is afhankelijk van subsidies van de overheid. Neem bijvoorbeeld meloenen. De media hebben het erover hoe geweldig de Japanse meloen is… maar ik denk dat de Nederlanders die zeker zo goed zouden kunnen produceren als ze dat zouden willen. Maar Nederlanders produceren niets dat geen geld oplevert.” Itoh is ook bezorgd over de berichtgeving in de media over bloemen en gewassen. Hij zegt: “Consumenten worden gestuurd door Japanse tv-programma’s, die hen vertellen dat gewassen vanaf de grond moeten worden geteeld, en dus zijn bloemen en gewassen die in vol LED licht worden geteeld niet populair. Als boer doe je waar je geld mee verdient. Ik wil de schaal van ons bedrijf vergroten. Ik wil onze kosten verlagen en goedkopere bloemen aanbieden. Het kopen van bloemen en er je huis mee decoreren maakt deel uit van onze cultuur. Ik denk dat het verspreiden van deze cultuur de wereld kan veranderen. Een taart voor iemand meebrengen is iets anders dan voor deze persoon bloemen kopen. Bloemen bevatten de goede wensen van de persoon die ze aanbiedt.” <img width="6250" height="4167" width_o="6250" height_o="4167" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/b69711e037a15989cf697413d51a344a28ed5c742e5e65878239cd855aac7ea7/TulipMania_kumihiroi16.jpg" data-mid="139705861" border="0" src="https://freight.cargo.site/w/1000/i/b69711e037a15989cf697413d51a344a28ed5c742e5e65878239cd855aac7ea7/TulipMania_kumihiroi16.jpg" /><img width="6250" height="4167" width_o="6250" height_o="4167" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/5da43d7ca6335d5da914d4d966eff0c1e3f577deabe9cc45602fc110a4b9070d/TulipMania_kumihiroi19.jpg" data-mid="139706054" border="0" src="https://freight.cargo.site/w/1000/i/5da43d7ca6335d5da914d4d966eff0c1e3f577deabe9cc45602fc110a4b9070d/TulipMania_kumihiroi19.jpg" /> 04 &nbsp; &nbsp; Tulpenkweker door Kumi Hiroi De winter in de prefectuur Toyama is streng. Het is er flink koud en van eind december tot februari bedekt met sneeuw. Toen ik er afspraken maakte, verwonderde ik me er over dat de mensen ‘rond X uur’ zeiden zonder exact ‘om X uur’ af te spreken, maar in Toyama reist men vooral per auto en winterse vertraging is niet ongewoon. Het is dan veiliger om de tijd een beetje in het midden te laten. En de inwoners van Toyama zijn coulant genoeg om hun gesprekspartners die ruimte te geven. Vanaf Tonami Station in de prefectuur Toyama nam ik een taxi om rond 11 uur Asami Nishimura te ontmoeten, die als senior onderzoeker werkt bij het horticultural research institute van het Toyama prefectural agriculture, forestry and fisheries research center. Na ongeveer 10 minuten zag ik de sneeuw schuin voor het taxiraam vallen. Daarachter verdween het landschap in de opeenvolging van een huis, een besneeuwd veld, een huis, een besneeuwd veld, en een huis. De oppervlakte van percelen van huizen en hun omringende bossen is onvoorstelbaar groot. Niet te vergelijken met een stedelijk appartementencomplex. De bossen op de percelen heten in deze regio kainyo, en taxichauffeurs vertellen me dat de grootte van de kainyo vroeger de welstand van de familieweergaf. Nu neemt de omvang van de bossen, voornamelijk bestaand uit Japanse ceder en zelkova, jaar na jaar af. Vroeger waren ze onontbeerlijk tegen de strenge winterwind en -sneeuw maar ook de zomerhitte. De omvang van de door de kainyo omringde huizen is gebaseerd op families die er met drie generaties leven. De kinderen hielpen vroeger hun ouders en grootouders, bijvoorbeeld met de tuin of het opruimen van gevallen bladeren, en de samenwerking van drie generaties versterkte de familiebanden. Er wordt gezegd dat het landschap hier drastisch verandert met de afname van de kainyo, maar dat wil niet zeggen dat deze familiestructuur ook overal is veranderd. De arbeidsparticipatie van vrouwen in de prefectuur Toyama is de hoogste in Japan. Dit komt doordat veel gezinnen met drie generaties samenwonen. Grootouders spelen een actieve rol in de opvoeding van de kinderen. Aangekomen bij het horticultural research institute, gecertificeerd als een nationaal aangewezen testlocatie, sprak ik Asami Nishimura, die de leiding heeft over tulpenveredeling. Er werken vier mensen op de afdeling Bloemen van dit instituut en Nishimura is verantwoordelijk voor de veredeling. Dit is de tweede keer dat ze bij dit tuinbouwinstituut werkt. Ze heeft in het verleden tussen 2004 en 2013 in het laboratorium gewerkt en houdt zich sinds 2020 bezig met tulpenveredeling. “In Toyama zijn er veel gezinnen waar grootouders voor hun kinderen zorgen, maar niet alle huishoudelijke taken worden gedeeld, en ik heb het gevoel dat er veel op de werkende vrouwen neerkomt”, zegt Nishimura. Ze vindt haar baan in de bloemkwekerij de moeite waard. “We fokken ziekteresistente, nieuwe, bloemaantrekkelijke en on-demand rassen. Hoewel: on demand… het duurt meer dan 20 jaar voordat tulpenzaden als variëteit worden geregistreerd. In werkelijkheid volgt de vraag op het aanbod in plaats van dat wij on demand leveren.” Buiten het laboratoriumgebouw is 4.2 hectare grond, waarvan 1 hectare wordt gebruikt voor tulpenteelt. Natuurlijk is er ook een kas. Op mijn vraag naar de waterzuivering hoor ik dat het gebruikte water direct op de aanwezige waterwegen wordt geloosd. Voor ons lag een wit veld bedekt met sneeuw. “In het besneeuwde Tonami worden de in de herfst geplante bollen in de winter op de juiste temperatuur en vochtigheid beschermd onder dit dekbed van sneeuw. Bovendien vermindert de sneeuw de groei van bladluizen. Bladluizen bevorderen een virus en veroorzaken mozaïekziekte; die zou dodelijk zijn voor tulpen, maar kan nu dus worden onderdrukt.” Als je aan tulpen denkt, kun je denken aan bollen, maar tulpen hebben natuurlijk ook zaden. Nishimura legde het uit met een bruin zaadje in haar hand. “Met het oog op bloemkleur, bloemtype, ziekteresistentie, geur, bolproductiviteit en of het een ras is dat snijbloem kan geven, wordt de kruisende plant geselecteerd. De zaden worden geoogst.Het zaad ontwikkelt zich in het 1e jaar tot een bol ter grootte van de punt van een lucifer. Dan plant je hem in het najaar, het jaar daarop heb je een iets grotere bol. Elk jaar worden de bollen opnieuw geplant en uitgegraven en dan bloeien de bloemen in het 5e jaar. Gedurende de 10 jaar van het 5e tot het 15e jaar worden tulpen die hun eerste bloei hebben bereikt geselecteerd op opvallende nieuwe kenmerken en op zeldzaamheid qua bloemkleur of vorm. Die selectie en vermeerdering worden herhaald. Tegen het 15e jaar is het aantal bollen voldoende en kunnen we eindelijk testen.Van het 15e tot het 20e jaar testen we de kenmerken van het ras. Eerst kweken we de bollen aan de rand van de weg en kijken we hoe ze groeien.We gebruiken deze periode ook om de kwaliteit te controleren, zoals bloeitijd, bolproductiviteit, of het een soort is die snijbloem kan geven en ook testen we op ziekteresistentie. Het kweken van tulpen duurt dus 20 jaar.” Van de rassen die zijn gekweekt en geregistreerd bij het horticultural research institute zijn er nu 37 soorten. Sommige bollen worden ook in Nederland gekocht en verkocht. Sommige rassen waar Nishimura bij betrokken was zijn wel aangemeld, maar nog niet officieel geregistreerd. “Ook al zijn er 2100 variëteiten in onze centrum voor genetische hulpbronnen, de tulpen zelf zijn nog eens stuk voor stuk verschillend. De diversiteit is de charme van tulpen. Die lange kweekperiode van twintig jaar, ik wou dat ik het kon inkorten.” Maar het is zoals de tijd waarin een pasgeboren baby volwassen wordt. Het voelt tegelijkertijd als kort en lang aan. <img width="1200" height="767" width_o="1200" height_o="767" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/16a6fa13c4c438a13bdcbe9ad6ecd36d499d9f1f78255ff41427d97ca4cd0005/Jan_Brueghel_the_Younger-_Satire_on_Tulip_Mania-_c._1640.jpg" data-mid="139707407" border="0" src="https://freight.cargo.site/w/1000/i/16a6fa13c4c438a13bdcbe9ad6ecd36d499d9f1f78255ff41427d97ca4cd0005/Jan_Brueghel_the_Younger-_Satire_on_Tulip_Mania-_c._1640.jpg" /> Jan Brueghel the Younger, Satire on Tulip Mania, c. 164001 &nbsp; &nbsp; Mensen en tulpen door Kumi Hiroi&nbsp; Saskia Albrecht trok haar elegante jas uit en zei ‘sorry’ omdat ze te laat was. Ik vond het niet erg om even te hebben moeten wachten. Zo had ik nog even tijd om mijn gedachten te laten gaan over het gesprek dat ik zojuist had met de curator over mijn tulpenproject. De gouden ring om Saskia’s vinger van haar goed verzorgde hand glansde. Nadat ze koffie had besteld, begon ze te praten over tulpen – hoezeer deze bloemen emotionele geneugten zijn voor de Nederlanders. Albrecht is al 30 jaar tuinontwerper in Amsterdam. Zij heeft de tuinen van veel particuliere woningen, maar ook openbare tuinen en parken ontworpen. “De charme van tulpen is hun kleur, hun stralende kleur. Rood, geel, roze… En de variatie in bloemvorm is ook erg rijk. Er zijn echt heel veel verschillende vormen; enkelbloemig, dubbelbloemig, leliebloemig, franjebloemig, de ‘papegaai-tulp’ en vele andere. Als de tulpen bloeien in het voorjaar geeft dat een bijzonder gevoel. Het is jammer dat grote supermarkten zoals Albert Heijn en Jumbo ze ongeveer het hele jaar door verkopen, waardoor het minder seizoensgebonden is dan vroeger en het dus ook minder verrassend is. Hoe dan ook, tulpen met hun felle kleuren hebben mensen al sinds de 17e eeuw gefascineerd.” Tulpen werden vanuit Turkije in Europa geïntroduceerd door Ogier Ghiselin de Busbecq (1522–1592), de ambassadeur van Oostenrijk in Turkije in het midden van de 16e eeuw, en vervolgens ging met Carolus Clusius (1526–1609) van de Universiteit Leiden met deze nieuw bloem aan de slag in Nederland. Clusius kweekte tulpenzaden en -bollen, verbouwde ze en stuurde ze naar planten minnende vrienden in heel Europa, waardoor er in de teelt veel variëteiten konden ontstaan. Het is niet overdreven om te zeggen dat hij de basis legde voor Nederland als tulpenland. Nederland is sinds de 17e eeuw het centrum van de tulpenbouw, gezegend met goed doorlatende grond die geschikt is voor de teelt. Tulpen werden buitengewoon populair, vooral in de hogere klasse, en spraken veel enthousiaste liefhebbers, maar ook investeerders aan. In de jaren 20 van de 16e eeuw werden zelfs bollen zo klein als erwtenkorrels verhandeld. Tot 1630 beperkte de fysieke handel zich tot de periode van vroege zomer, als de bollen werden uitgegraven, tot de herfst als de bollen werden geplant. Daarna ontstond er een termijnhandel, juist in de winterperiode waarin de bollen in de grond zaten. Als gevolg hiervan zijn transactieformulieren ontstaan. Zonder de tulpenbollen te zien, of er zelfs maar vooraf voor te betalen kon men doormiddel van doorverkoop winst maken. Het leidde tot de zogenaamde ‘tulpenmanie’. De prijzen van tulpenbollen bleven abnormaal stijgen, maar daalden in 1637 plotseling door overheidsingrijpen. Binnen het veelkleurige aanbod aan tulpen werd de begeerte van liefhebbers en speculanten vooral gewekt door tulpen met complexe lijnen en bijzondere patronen op de bloembladen. Nieuwe variëteiten met patronen zoals gele of witte strepen op een rode, bruine of paarseachtergrond werden tegen uitzonderlijke hoge prijzen verhandeld. Pas in de 19e eeuw kwam men achter de veroorzaker van dit patroon: een virus dat alleen tulpen infecteert. De bollen waren besmet met het ‘Tulpenbreekvirus’ dat de kleur van één bloemblad in twee of meer breekt. In de 17e eeuw wist men dus niet dat er juist gespeculeerd werd op een bol die door het virus was geïnfecteerd en die binnen een paar jaar zijn vitaliteit zou verliezen. Economen zijn het er niet over eens of deze ‘tulpen-manie’ een zeepbel in economische zin was of niet, maar als je naar de schilderijen uit die tijd kijkt, kun je zien hoe enthousiast mensen in de weer waren met tulpen. Van de vele schilderijen is vooral de Allegorie van de tulpenhandel van Jan Brueghel (de Jongere) beroemd. Jan Brueghel portretteert keihard een aap gekleed in 17de-eeuwse kleding die zijn tijd doorbrengt met het verhandelen van tulpen. Of een aap die een wijnglas optilt en geniet van een zakendiner, een aap die een veld inspecteert waar dure gestreepte bloemen bloeien, een aap die graag beide handen opsteekt om een deal te sluiten, een aap die een verkoopcertificaat maakt, een zware tas met geld draagt, een aap die geld telt. Op de achterkant van het schilderij staat een afbeelding van een aap die met een vuist zwaait, alsof het contract nu is verbroken, of een begrafenis die het einde lijkt aan te geven. Tegenwoordig is de handel in tulpenbollen niet meer zo speculatief zoals in de 17e eeuw. Er zijn nu meer dan genoeg tulpenbollen en snijbloemen op de markt. Ze zijn vaak goedkoop, maar missen dan ook vaak de interessante patronen. Ze hebben doorgaans één enkele kleur en ze zijn meestal niet langer dan 30 cm. Een bosje tulpen in de supermarkt kost maar 5 euro. En tulpenbollen kosten ongeveer 1 euro voor vier stuks. Is dit duur of goedkoop? De tijden zijn veranderd. Hoe goedkoper de tulpen, hoe meer ze verkopen. &nbsp;